saket-o-tanha

)) همه شب در این خیالم که حدیث وصل جانان / به کدام دوست گویم که محل راز باشد((
پرودگار تمام زیبایی های وجودش را تقدیم من کرد و مرا آموخت عاشق باشم و عاشقانه زندگی کنم . من نیز در میان شور نهفته در عظمت زندگی آموختم در صحنه ی یکتای هنرمندی اش ¸ تمام مهربانی وجودم را نثار کنم به همه ی دلهای مهربان دنیا و دوست بدارم همه ی آنانی را که به مهر و عشق در زندگی ام حضور دارند. احساس من و سادگی پنهان آن ¸ تنها سرمایه ی زندگی من است . به حضورش ونگاه صادقانه اش مغرورم و هرگز با رنگهای رنگین کمان هزار رنگ آسمان دلها فریبش نمی دهم . چشمان روح مهربانی که او را مهر نثار می کند ¸ می پرستم و عاشقانه و کودکانه ستایشش می کنم. و من نیز به پاس این سرشاری ¸ آنانی را که حضور مهربان خویش را در طراوت و سادگی کودکانه ی زندگی من به جای می گذارند ¸ مهربانی ¸ صداقت ¸عشق ¸ لبخند و هر آنچه که از زیبایی های هستی آموخته ام ¸ نثارمی کنم . بزرگ و مهربان بودن شایسته ی پروردگار است و بس . و ما خاکیان تنها می توانیم ذره ای از این مهر را در وجودمان بپروریم ¸ پس چه باشکوه است آن لحظه ای که این پاکی را نثار می کنیم بر قلبی که تولد یافته از آن چشمه ی عشق است و چه زیباست آن لبخند ساده ایی که بر دلی هدیه می کنیم و چه غروری دارد آن هنگام که احساس ژرف خویش را می بخشیم بردلتنگی های هرقلب دلتنگی . قلب پاک مهر روح من تقدیم به شادترین و سرشارترین روح های دنیا.... و اما آخرین سخن : " چه خوب یادم هست/ عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد/ وسیع باش و تنها/ سر به زیر و سخت "

صفحه ی نخست

گذشته ها

afsanehgst@yahoo.co.uk

طراح قالب

آرشیو پیوندهای روزانه